Dobre kreski: Piotr Marzec

Historia sztuki zna przykłady, w których artystka podchodzi kilka razy do jednego tematu: kilka wersji „Słoneczników”, seria obrazów przedstawiających „Katedrę w Rouen” o różnych porach dnia, różne wersje „Rozstrzeliwania”. Intencją takiej praktyki jest być może to, że się bardzo lubi słoneczniki. Lub, że obraz przedstawiający „Czarny Pacyfik”, w momencie transmutacji z niematerialnego pomysłu w zaschniętą farbę na fizycznym płótnie, utracił po drodze część swojej wspaniałości; ale może druga próba mogłaby okazać się bardziej udana.

Może nie chodzi wcale o kategorie nieuchwytności świata idei, a różne wersje „Zaczarowanego Miasta” są po prostu częścią procesu projektowego; jak swobodnie kreślone szkice, z pośród których wybierzemy idealny piktogram dłoni z pędzlem malującej obraz. Jest jeszcze czwarty powód, który kładzie nacisk na proces malowania, oraz zawarty w nim magiczny aspekt afirmacji: „Teofil tak długo malował walkę świętego Jerzego ze smokiem, aż święty zwyciężył i ludzie mogli potańcować” – opowiada nam narrator w filmie na motywach historii grupy Janowskiej.

Punktem wyjścia do pierwszej od 2022 roku indywidualnej prezentacji prac Piotra Marca jest pokazanie prac, na których powracają ci sami bohaterowie: Medusa, Człowiek-Wilk, Konie. Pozwoli to zobaczyć proces projektowy, lub proces magiczny; lub pokazać, jak bardzo lubię rysować konie.